Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

OstrzeÂżenia: “pierwszy raz”, alkohol, przekleĂąstwa, scena erotyczna (moÂżna uznaĂŚ za PWP), niewiernoœÌ, brak kanonu, zignorowane ostatnie tomy HP, mĂłj „pierwszy raz” w pisaniu Scenki

G³ównymi postaciami s¹ Harry i Snape; tak wiêc osoby, które nie lubi¹ tego pairingu (oraz zwi¹zków homoseksualnych) nie znajd¹ tutaj nic interesuj¹cego.

Ze wzglĂŞdu na scenĂŞ erotycznÂą opowiadanie dla dorosÂłych czytelnikĂłw.

Pierwszy rozdziaÂł moÂżna przeczytaĂŚ tutaj.

***

Opuœcili Wie¿ê Astronomiczn¹, kieruj¹c siê prosto do lochów. Niestety by³a to doœÌ d³uga droga. Z najwy¿ej po³o¿onego miejsca w zamku do tego po³o¿onego najni¿ej... Ale Potter jakoœ sobie radzi³. Nawet, przechodz¹c przy Wielkiej Sali, zdo³a³ skin¹Ì g³ow¹ znajomym, którzy byli doœÌ zdziwieni, widz¹c go w towarzystwie Mistrza Eliksirów i ze wzglêdu na to nie starali siê nawet zagadaÌ. Chocia¿ tyle dobrego.

Zeszli do lochów, minêli salê eliksirów i chwilê póŸniej zatrzymali siê przed naturalnych rozmiarów portretem Justina Kinneya, pierwszego Mistrza Eliksirów.

— Dosis letalis. — Snape powiedziaÂł hasÂło, po czym puÂściÂł swojego goÂścia przodem.

Harry zna³ dobrze te kwatery. W ci¹gu ostatnich lat spêdzi³ tam wystarczaj¹co du¿o czasu, by poznaÌ je równie dobrze jak Wie¿ê Gryffindoru. Od razu zaj¹³ miejsce w jednym z foteli w salonie, podci¹gaj¹c kolana pod brodê. Snape nawet nie zwróci³ mu uwagi na to, ¿e ci¹gle ma na sobie buty. Podszed³ za to do barku i wyci¹gn¹³ butelkê ognistej whisky oraz dwie szklanki. Nie zamierza³ zmieniaÌ planów, a s¹dzi³, ¿e w obecnej sytuacji bêdzie potrzebowa³ tego jeszcze bardziej - zreszt¹ nie tylko on.

PostawiÂł szklanki na stoliku i nalaÂł do nich trunku. NastĂŞpnie wypiÂł swojÂą porcjĂŞ i usiadÂł na fotelu naprzeciwko Pottera, wpatrujÂąc siĂŞ w niego uwaÂżnie. Nastolatek siedziaÂł, wpatrzony w przestrzeĂą. WyglÂądaÂł tak, jakby byÂł tu obecny tylko ciaÂłem.

Severus nalaÂł sobie ponownie i tym razem powoli raczyÂł siĂŞ napojem, czekajÂąc, aÂż nastolatek sam zacznie rozmowĂŞ. Bez skutku.

— Potter, powiedz w koĂącu, co siĂŞ staÂło, inaczej nic nie bĂŞdziemy w stanie zrobiĂŚ. To ma zwiÂązek z panem Malfoyem, tak?

Harry zwrĂłciÂł na niego posty wzrok. WyraÂźnie widaĂŚ byÂło, Âże ledwo siĂŞ powstrzymuje od ponownego wybuchu pÂłaczu.

— Czy naprawdĂŞ jestem aÂż tak beznadziejny? — ponownie zadaÂł swoje ostatnie pytanie. MĂŞÂżczyzna nic nie powiedziaÂł, czekajÂąc na dalsze sÂłowa. Wzi¹³ tylko kolejny Âłyk trunku, nie spuszczajÂąc wzroku z nastolatka. — Powinienem siĂŞ wtedy zgodziĂŚ, prawda? PrzecieÂż w zwiÂązku trzeba czasem iœÌ na ustĂŞpstwa. Nawet jeÂśli nie byÂłem gotowy… Ale Draco byÂłby szczĂŞÂśliwy, prawda? — BrzmiaÂł tak, jakby tylko czekaÂł, aÂż Snape potwierdzi jego sÂłowa.

— Malfoy ciĂŞ do czegoÂś zmusiÂł? — WczeÂśniejsza reakcja Pottera odwiodÂła go od tego pomysÂłu. Jednak teraz, jego sÂłowa wskazywaÂły na coÂś zupeÂłnie innego.

— Nie… PowiedziaÂł, Âże nic nie szkodzi. Poczeka, aÂż oboje bĂŞdziemy tego chcieli…

Mê¿czyzna zauwa¿y³ lekki b³ysk pod mask¹ zaklêcia. Potter znowu zacz¹³ p³akaÌ, wiêc Snape ró¿d¿k¹, wypowiadaj¹c cicho Finite Incantatem. Jego oczom ponownie ukaza³a siê twarz nastolatka, tak zniszczona p³aczem. Nawet teraz z jego oczu sp³ywa³y ³zy. Nie takim strumieniem jak wczeœniej, ale jednak.

— W czym wiĂŞc problem? Nie powinieneÂś byĂŚ szczĂŞÂśliwy, Âże twĂłj chÂłopak okazaÂł siĂŞ byĂŚ tak wspaniaÂłomyÂślny i zaczekaĂŚ z odebraniem niewinnoÂści ZÂłotego ChÂłopca?

W sumie to by³ lekki szok dla mê¿czyzny. By³ pewien, ¿e nastolatek ow¹ niewinnoœÌ odda³ ju¿ dawno temu - jeszcze przed Ostateczn¹ Bitw¹.

— Nie wiedziaÂłem, Âże dopĂłki nie bĂŞdĂŞ gotowy, Draco bĂŞdzie pieprzyÂł siĂŞ z innymi! — W tej chwili zÂłoœÌ spowodowana wypowiedziÂą profesora wygraÂła z uÂżalaniem siĂŞ nad sobÂą. Nastolatek podniĂłsÂł gÂłos, a ostatnie sÂłowa wykrzyczaÂł z takim gniewem, na jaki tylko byÂło go staĂŚ.

Snape za to zamarÂł ze szklanÂą w poÂłowie drogi do ust. CzegoÂś takiego siĂŞ nie spodziewaÂł.

Potter i Malfoy byli najpopularniejszÂą parÂą w tej szkole. I najgÂłoÂśniejszÂą. Jasne byÂło to, Âże naprawdĂŞ siĂŞ kochali… jeÂśli istniaÂło w ogĂłle coÂś takiego jak miÂłoœÌ. Zanim mogli siĂŞ w peÂłni cieszyĂŚ sobÂą, musieli najpierw przetrwaĂŚ rodzicĂłw mÂłodego arystokraty oraz nagonkĂŞ, jakÂą zgotowaÂła im prasa. RĂłwnieÂż w szkole mieli do czynienia z wieloma nieprzyjemnoÂściami - szczegĂłlnie ze strony domĂłw swojej drugiej po³ówki.

Owszem, Snape wiedzia³, ¿e Malfoy nie jest wcale takim grzecznym ch³opakiem. Zanim zacz¹³ spotykaÌ siê z Potterem, by³ w wielu innych zwi¹zkach, z dziewczynami i ch³opakami. Niektóre z nich by³y zaledwie jednonocnymi przygodami. Wygl¹da³o jednak na to, ¿e dziêki Wybraùcowi blondyn siê uspokoi³. Teraz Snape wiedzia³, ¿e nie do koùca. Draco nie jest w stanie wytrzymaÌ zbyt d³ugo na jednym kwiatku. Albo bez seksu.

Czy na pewno?

— Potter, skÂąd takie przypuszczenia? — MoÂże Potter jak zwykle Âźle coÂś zinterpretowaÂł i teraz okaÂże siĂŞ, Âże caÂła ta afera byÂła o nic...

ZresztÂą co mnie obchodzi prywatne Âżycie uczniĂłw?, spytaÂł sam siebie, dopijajÂąc whisky i ponownie napeÂłniajÂąc szklankĂŞ. Mimo tego wiedziaÂł, Âże nie moÂże wypuÂściĂŚ dzieciaka w takim stanie. Nie, dopĂłki ten siĂŞ nie uspokoi. A jedynÂą moÂżliwoÂściÂą, by siĂŞ uspokoiÂł, byÂła rozmowa.

— WidziaÂłem go… — szepn¹³ Harry. Jego wzrok spocz¹³ na drugiej szklance, stojÂącej na stoliku przed nim. — PowiedziaÂł, Âże wychodzi na chwilĂŞ… MyÂślaÂłem, Âże moÂże… nie wiem… zaszyjemy siĂŞ gdzieÂś, czy coÂś… WyszedÂłem wiĂŞc trochĂŞ póŸniej… Nie mogÂłem go znaleŸÌ. Dopiero gdy zajrzaÂłem do opuszczonej klasy przy Wielkiej Sali… on… byÂł tam. — Ponownie wyglÂądaÂł tak, jakby obecne byÂło zaledwie jego ciaÂło, umysÂł zaÂś gdzieÂś daleko, we wspomnieniach. — MĂłwiÂł mi kiedyÂś, Âże byÂł z Blaise'em, ale… Âże to juÂż dawno minĂŞÂło i teraz jestem tylko ja. A w tej klasie… — Zamkn¹³ oczy. — NaprawdĂŞ, gdyby poczekaÂł jeszcze trochĂŞ… w jakiÂś sposĂłb daÂł mi do zrozumienia, Âże naprawdĂŞ chce… ja… A tam… To byÂło takie okropne widzieĂŚ to wszystko… OpowiadaÂł, co byÂło, zanim zaczĂŞliÂśmy ze sobÂą chodziĂŚ, ale widzieĂŚ to wszystko na wÂłasne oczy… teraz, kiedy jesteÂśmy razem…

Ponownie otworzy³ oczy, chwyci³ swoj¹ szklankê z ognist¹ whisky i wypi³ zawartoœÌ jednym ³ykiem. P³yn podra¿ni³ jego prze³yk. Ch³opak, zakrztusiwszy siê, z impetem odstawi³ naczynie z powrotem na stó³ i z³apa³ siê za gard³o. Z oczu ponownie pop³ynê³y mu ³zy, jednak teraz przynajmniej z innego powodu.

ChwilĂŞ zabraÂło mu uspokojenie siĂŞ. Snape za to, niewzruszony, przyglÂądaÂł siĂŞ temu wszystkiemu bez sÂłowa. OdezwaÂł siĂŞ dopiero wtedy, gdy nastolatek ponownie oparÂł siĂŞ o oparcie swojego fotela, juÂż spokojny.

— Potter, pamiĂŞtaj, Âże to nie jest sok dyniowy. — Wbrew swoim sÂłowom uzupeÂłniÂł zawartoœÌ szklanki zarĂłwno swojej, jak i chÂłopaka. — JesteÂś pewien, Âże dobrze zinterpretowaÂłeÂś to, co zobaczyÂłeÂś?

Na twarzy Harry’ego zakwitÂł kpiÂący uÂśmieszek.

— Nie jestem tak gÂłupi, by nie rozpoznaĂŚ dwĂłch pieprzÂących siĂŞ facetĂłw. — Wzi¹³ kolejny Âłyk alkoholu, tym razem wolniej niÂż poprzednio. I nie wypiÂł caÂłoÂści na raz. — W sumie nawet idiota domyÂśliÂłby siĂŞ, co oni robili. W koĂącu wszystko byÂło takie… — Kolejny Âłyk. — Oni nawet jakoÂś specjalnie siĂŞ z tym nie kryli. Pomieszczenie nie byÂło wyciszone, drzwi zamkniĂŞte jedynie na klamkĂŞ… A oni… Merlinie… I Draco…

Dokoùczy³ whisky i odstawi³ szklankê na stó³.

— Potter?

Nastolatek nie zwrĂłciÂł uwagi na swojego profesora. MĂłwiÂł dalej:

— Draco go… Na tej Âławce… tej samej, na ktĂłrej my jeszcze przedwczoraj… NaprawdĂŞ kocham Draco. Gdyby jeszcze trochĂŞ poczekaÂł… zgodziÂłbym siĂŞ na wszystko. Prawdopodobnie nawet gdyby teraz powiedziaÂł, Âże jest w takiej potrzebie… mĂłgÂłbym siĂŞ zgodziĂŚ. W koĂącu mimo wszystko to chyba nic takiego. Seks uprawiajÂą wszyscy. Tylko ja siĂŞ tego bojĂŞ.. — Ponownie spojrzaÂł w stronĂŞ swojego nauczyciela. — Czy to… boli?

Severus zdziwiÂł siĂŞ pytaniem nastolatka. SpodziewaÂł siĂŞ wielu rzeczy, ale na pewno nie tego, Âże chÂłopak bĂŞdzie szukaĂŚ u niego porad dotyczÂących seksu.

Ponownie nala³ alkoholu do szklanek i natychmiast opró¿ni³ swoj¹. Zanim odpowiedzia³ poczeka³, a¿ Potter pójdzie jego œladem. To nie by³a rozmowa, któr¹ mo¿na przeprowadziÌ na trzeŸwo - a ju¿ na pewno nie w takim towarzystwie.

— Jak mniemam, masz tutaj na myÂśli stosunek miĂŞdzy mĂŞÂżczyznami. — Nie czekaÂł na odpowiedÂź nastolatka, choĂŚ ten i tak kiwn¹³ gÂłowÂą. — Przy penetracji bĂłl zawsze wystĂŞpuje, jednak to, na ile go doÂświadczysz, zaleÂży od partnera - od jego rozmiaru, doÂświadczenia, tego, ile czasu i wysiÂłku wÂłoÂży w przygotowanie. Pan Malfoy ma wystarczajÂąco doÂświadczenia, by wiedzieĂŚ, jak to wszystko powinno siĂŞ odbywaĂŚ, oraz by uczyniĂŚ to dla ciebie jak najbardziej komfortowym… przeÂżyciem.

Jak nisko upadÂł, by rozmawiaĂŚ o tym z Potterem? W ruch poszÂły kolejne szklanki ognistej whisky.

Jak nisko upadÂł, by upijaĂŚ swojego ucznia?

— Panie Potter… — Tak. Musi wyraÂźnie podkreÂśliĂŚ granicĂŞ nauczyciel-uczeĂą. — Nie sÂądzĂŞ jednak, byÂś decyzjĂŞ o utracie swojej… niewinnoÂści… — Merlinie… — podejmowaÂł pod wpÂływem takiej presji. PowinieneÂś to dokÂładnie przemyÂśleĂŚ i wiedzieĂŚ, Âże jesteÂś gotowy. JeÂśli pan Malfoy tego nie akceptuje, nic na to nie poradzisz. MoÂże powinieneÂś sprĂłbowaĂŚ z kimÂś innym?

MĂŞÂżczyzna ponownie nalaÂł zarĂłwno sobie, jak i nastolatkowi.

— Ale… Kocham Draco. A on kocha mnie… — Po gÂłosie Pottera sÂłychaĂŚ byÂło, Âże alkohol ma na niego coraz wiĂŞkszy wpÂływ. — Wie pan, Âże nawet chce mi siĂŞ oÂświadczyĂŚ? Zrobi to na balu na zakoĂączenie szkoÂły. Nie ma Âżadnego… innego. Jest tylko on.

— Nie ma wiĂŞc nic, co moÂżesz zrobiĂŚ, Potter. Pozostaje ci tylko wybaczyĂŚ mu jego zachowanie. MoÂżesz teÂż udawaĂŚ, Âże niczego nie widziaÂłeÂś...

— Tylko Âże widziaÂłem! — Harry ponownie podniĂłsÂł gÂłos. — ChciaÂłem, byÂśmy oboje byli swoimi… pierwszymi. To byÂłby prawdziwy wyraz miÂłoÂści, prawda? Jednak on juÂż wczeÂśniej to robiÂł… z innymi. OszywiÂś… oczywiszcie nie mam nic przeciw… nawet nie powinienem mieĂŚ, skoro to byÂło zanim zostaliÂśmy parÂą. On jednak wydawaÂł siĂŞ byĂŚ szczĂŞszliwy, Âże bĂŞdzie moim pierwszym. WiĂŞc oboje powinniÂśmy poczekaĂŚ… prawda? Na siebie. On szczegĂłlnie, skoro i tak ma to juÂż sa zobÂą… - SpojrzaÂł na swojego nauczyciela z nadziejÂą w oczach, jakby jedynÂą moÂżliwÂą odpowiedziÂą miaÂło byĂŚ potwierdzenie jego s³ów.

— Nie zmienisz nikogo na si³ê, Potter. — Snape opró¿niÂł wÂłasnÂą szklankĂŞ. Nastolatek poszedÂł w jego Âślady, jednak nauczyciel nie nalaÂł wiĂŞcej, widzÂąc, Âże dzieciak jest coraz bardziej pijany. Wystarczy mu. — Malfoy ma swoje… potrzeby. Skoro jesteÂście w zwiÂązku, powinien poczekaĂŚ, aÂż bĂŞdziesz gotowy. SzczegĂłlnie jeÂśli obiecaÂł, Âże poczeka. Do ciebie naleÂży decyzja, co z tym zrobisz.

— Ja go kocham! Nie zerwĂŞ z ni-im! Ale to nieprawie… niesprawieni… niesprawiedliwe! ObiecaÂł!

— I co zrobisz z tym fantem, Potter? Zorganizujesz wielkie przedstawienie pod tytuÂłem „Wybraniec robi wyrzuty swojemu chÂłopakowi”? Tak, rzeczywiÂście, prasa na pewno siĂŞ tym zainteresuje.

— To co w takim razie mam rozb… zrobiĂŚ?! UdawaĂŚ, Âże nicz sziĂŞ nie wyrz… darzyÂło?!

— Potter, nie bĂŞdĂŞ ci mĂłwiĂŚ, jak masz siĂŞ zachowywaĂŚ. To twĂłj zwiÂązek i to do ciebie naleÂży decyzja. Skoro coÂś sobie obiecaliÂście…

— WÂłaÂśnie!

ChÂłopak podniĂłsÂł siĂŞ z fotela tak nagle, Âże straciÂł rĂłwnowagĂŞ i ponownie na niego opadÂł. PowtĂłrzyÂł prĂłbĂŞ, tym razem z wiĂŞkszym skutkiem.

— Tesz mu obiecaÂłem, Âże bĂŞdzie moim piewr… pierwszym!

— Siadaj i przestaĂą siĂŞ wygÂłupiaĂŚ — warkn¹³ Snape. ÂŚwietnie. Teraz bĂŞdzie miaÂł do czynienia z pijanym nastolatkiem. Sam tego chciaÂłeÂś, skarciÂł siĂŞ. I po co nalewaÂł mu alkoholu? — Co zamierzasz zrobiĂŚ? Wyczarujesz transparent gÂłoszÂący, Âże dasz przelecieĂŚ siĂŞ pierwszej napotkanej osobie? Na pewno bĂŞdzie kolejka chĂŞtnych do zerÂżniĂŞcia ChÂłopca, KtĂłry WygraÂł…

— WiĂŞc co mam zor… zrobiĂŚ?!

Nagle na jego twarzy pojawiÂł siĂŞ szeroki uÂśmiech. Oczy, choĂŚ z pewnym trudem, skupiÂły siĂŞ na twarzy swojego profesora.

Kolejny genialny pomysÂł ZÂłotego ChÂłopca?

Harry, podpieraj¹c siê stolikiem, okr¹¿y³ mebel i podszed³ do mê¿czyzny. Ten nie spuszcza³ uwa¿nego wzroku ze swojego ucznia, zastanawiaj¹c siê, co te¿ wpad³o nastolatkowi do g³owy. Cokolwiek to by³o, mia³ wra¿enie, ¿e mu siê to nie spodoba.

— Potter? — W gÂłosie Snape’a pobrzmiewaÂła niepewnoœÌ, gdy zobaczyÂł, jak pijacki uÂśmiech na twarzy chÂłopaka jeszcze siĂŞ powiĂŞksza, a on sam nie staÂł dÂługo przy fotelu. PodszedÂł bliÂżej, zatrzymujÂąc siĂŞ miedzy mĂŞÂżczyznÂą a stolikiem. — Potter? — powtĂłrzyÂł, gdy Harry i tam nie postaÂł dÂługo.

Nastolatek nic nie odpowiedziaÂł. PrzytrzymujÂąc siĂŞ jednego z podÂłokietnikĂłw, by utrzymaĂŚ rĂłwnowagĂŞ, umoÂściÂł siĂŞ na kolanach profesora, albo raczej opadÂł na nie z caÂłym impetem, ostatecznie owÂą rĂłwnowagĂŞ tracÂąc.

— Potter! — wykrzykn¹³ mĂŞÂżczyzna, jednak Harry nie zwrĂłciÂł na niego uwagi. KrĂŞciÂł siĂŞ tak, by znaleŸÌ jak najwygodniejszÂą pozycjĂŞ. W pewnej chwili omal nie zleciaÂł na podÂłogĂŞ, w ostatnim momencie owijajÂąc ramiona wokó³ szyi Snape’a. Mistrz EliksirĂłw byÂł zbyt zszokowany, by zareagowaĂŚ w jakikolwiek sposĂłb.

Nim siĂŞ spostrzegÂł, nastolatek siedziaÂł okrakiem na jego kolanach, obejmujÂąc go, z twarzÂą niebezpiecznie blisko jego wÂłasnej. TÂą rozpromienionÂą twarzÂą, pijackim uÂśmiechem i oczami przysÂłoniĂŞtymi mgieÂłkÂą alkoholu...

— JesteÂś kompletnie pijany — warkn¹³. — Jutro bĂŞdziesz zawstydzony swoim zachowaniem. Dlatego teraz radzĂŞ ci doprowadziĂŚ siĂŞ do porzÂądku i wyjœÌ, zanim zrobisz coÂś, czego naprawdĂŞ bĂŞdziesz ÂżaÂłowaÂł.

Zdj¹³ rĂŞce Harry’ego ze swojej szyi, a nastĂŞpnie odepchn¹³ go lekko od siebie. Niestety, dla nastolatka „pod wpÂływem” nawet tak maÂła czynnoœÌ byÂła zgubna. ZachwiaÂł siĂŞ i poleciaÂłby do tyÂłu, gdyby dÂłonie mĂŞÂżczyzny nie zÂłapaÂły go w ostatniej chwili przed upadkiem.

Potter jednak zdawaÂł siĂŞ nie zwracaĂŚ na to uwagi.

— PrzecieÂż sam pan powie-edziaÂł, Âże z kimÂś dowiat… doÂświaszonym bĂŞdzie dobrze. A pan jest na pewno dowiad… czony. I ja panu uf-fam… Pan nie zor… zrobw… zrobiÂłby mi kszyfdy, prawda? Poza tym pan tesz jessst gejem. Co panu szszkozi?

— Potter, rĂłwnie dobrze mĂłgÂłbym byĂŚ twoim ojcem. Poza tym jestem twoim nauczycielem. Nie jestem odpowiedniÂą osobÂą, by byĂŚ twoim pierwszym… kochankiem.

Potter i kochanek w jednej wypowiedzi byÂły doœÌ… dziwnym po³¹czeniem. Severus musiaÂł jednak przyznaĂŚ sam przed sobÂą, Âże nie aÂż tak bardzo dziwnym, dopĂłki ten chÂłopak siedziaÂł mu na kolanach.

Nie miaÂł kochanka juÂż od dÂłuÂższego czasu. To nie na jego lata, by goniĂŚ za przelotnymi, jednonocnymi znajomoÂściami. Poza tym miaÂł inne sprawy na gÂłowie niÂż szukanie staÂłego partnera. Jak choĂŚby szpiegowanie Czarnego Pana.... A pomysÂł posiadania tak… mÂłodego, ponĂŞtnego i powszechnie po¿¹danego ciaÂła w swoich ramionach… nawet jeÂśli to zaledwie jednorazowa sytuacja… Taka szansa juÂż siĂŞ nie powtĂłrzy.

Nie. Jak widaĂŚ i u niego wypity alkohol daje siĂŞ we znaki. MusiaÂł to przerwaĂŚ, zanim naprawdĂŞ coÂś siĂŞ stanie.

— Jeszli pan mnie ssstÂąd wycz… wyrzuczi i tak pĂłdj… pĂłjdĂŞ do kogosz inego. Skoro Draco nie pocz-czekaÂł na mnie, ja nie pocz-czekam na niego, o! Podjed… podejdĂŞ do piewsz… pierwszej leprzej osoby. I zor…zrobiĂŞ to. O! WoÂłaÂłbym jednak zobr… zrobiĂŚ to z kimÂś, kogo znam. LubiĂŞ. Sz-szanujĂŞ. Uwam. A ffiem, sze pan jest takÂą obo… osobÂą. O!

— Potter… — szepn¹³ Snape. MiaÂł dziwne wraÂżenie, Âże to, co mĂłwi chÂłopak, jest prawdÂą. PierwszÂą rzeczÂą, ktĂłrÂą zrobi po wyjÂściu z tych kwater, bĂŞdzie zaciÂągniĂŞcie kogoÂś do ³ó¿ka. A tak siĂŞ skÂłada, Âże sÂą w lochach. Domu ÂŚlizgonĂłw. Potter nie mĂłgÂłby trafiĂŚ gorzej... — WstaĂą — rozkazaÂł.

Harry opuœci³ g³owê, czuj¹c, ¿e poleg³. Z ma³¹ pomoc¹ profesora uda³o mu siê wstaÌ z jego kolan i utrzymaÌ jako-tak¹ równowagê. Uchwyci³ siê ramienia mê¿czyzny i podszed³ z nim do jednej z szafek, która sta³a zaraz przy drzwiach. Snape wydawa³ siê szukaÌ czegoœ w licznych fiolkach rozmieszczonych na pó³kach. Nastolatek by³ zbyt przygnêbiony odmow¹ profesora, by zwróciÌ uwagê na to, co ten robi.

Nie mĂłgÂł jednak zignorowaĂŚ fiolki podstawionej pod sam nos. Odruchowo chwyciÂł jÂą i zachwiaÂł siĂŞ lekko, trzymajÂąc teraz mĂŞÂżczyznĂŞ zaledwie jednÂą rĂŞkÂą.

— Wypij. — UsÂłyszaÂł kolejne polecenie Mistrza EliksirĂłw. Bez sÂłowa wlaÂł zawartoœÌ do ust i przeÂłkn¹³. Nie zwrĂłciÂł nawet uwagi na to, Âże nie powinien piĂŚ nic, jeÂśli nie wie, co to jest.

Jednak doœÌ szybko siê domyœli³. W umyœle powoli zaczê³o mu siê rozjaœniaÌ, a upojenie alkoholem poczê³o mijaÌ. Nagle zda³ sobie sprawê z sytuacji, w jakiej siê znajdowa³ i poczu³ siê strasznie g³upio.

PodniĂłsÂł wzrok na mĂŞÂżczyznĂŞ, ktĂłry obrzucaÂł go uwaÂżnym spojrzeniem, jakby czekajÂąc na jego nastĂŞpny ruch. MiaÂł nadziejĂŞ, Âże Harry ucieknie z pomieszczenia? Nastolatek naprawdĂŞ chciaÂł to zrobiĂŚ. Ale… co by mu to daÂło? WrĂłciÂłby do siebie, popÂłakaÂł w poduszkĂŞ, a potem wszystko byÂłoby tak jak dawniej? I ÂżyÂłby ze ÂświadomoÂściÂą, Âże okazaÂł siĂŞ zbyt wielkim tchĂłrzem, by zrobiĂŚ cokolwiek w sprawie Draco?

A moÂże, tak jak planowaÂł jeszcze chwilĂŞ temu, daÂłby siĂŞ przelecieĂŚ pierwszej napotkanej osobie tylko po to, by zrobiĂŚ na zÂłoœÌ swojemu chÂłopakowi? Jednak za nic nie mĂłgÂłby oddaĂŚ siĂŞ… ot tak. Zbyt mocno ceniÂł siebie, by zrobiĂŚ coÂś takiego bez namysÂłu.

A co ze Snape’em?

W ciÂągu ostatnich lat mimo wszystko w jakiÂś sposĂłb zbliÂżyli siĂŞ do siebie. Potter ufaÂł mĂŞÂżczyÂźnie. GotĂłw byÂł powierzyĂŚ mu wÂłasne Âżycie, i wiedziaÂł, Âże Mistrz EliksirĂłw, choĂŚ nigdy nie przyznaÂłby siĂŞ do tego na gÂłos, czuÂł podobnie. ByÂł pewny, Âże mĂŞÂżczyzna Âświadomie go nie zrani. Przynajmniej nie w… taki sposĂłb. Owszem, czĂŞsto go obraÂżaÂł, rzucaÂł ironiczne uwagi, odejmowaÂł punkty czy dawaÂł szlabany. Jednak gdy przychodziÂła potrzeba… Snape byÂł przy nim. I pomagaÂł. Zawsze.

JeÂśli z kimÂś miaÂł dokonaĂŚ swojej „zemsty” na Draco… To tylko z nim.

Dlatego, dopĂłki upojenie alkoholowe nie przejdzie mu zupeÂłnie, zabierajÂąc resztki odwagi, i zanim on sam nie zmieni zdania… OdwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ mĂŞÂżczyzny, ponownie zarzuciÂł mu rĂŞce na szyjĂŞ, stan¹³ na palcach, tak, by ich twarze znalazÂły siĂŞ mniej wiĂŞcej na rĂłwnym poziomie, i wpiÂł siĂŞ w jego usta.

CDN

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.